Ο Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1922 στην Κωνσταντινούπολη και η οικογένειά του πρόλαβε να φύγει για την Αθήνα, ένα μήνα πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Οι γονείς του ήταν εξαιρετικά μορφωμένοι, προοδευτικοί στις απόψεις τους και μουσικόφιλοι.
Ο Καστοριάδης κληρονόμησε τη δίψα τους για μάθηση.
Σε ηλικία 11 ετών άρχισε να μελετά φιλοσοφία και λίγο καιρό μετά, πρόσθεσε στη μελέτη του και την πολιτική.
Τελείωσε το Γυμνάσιο στα 15, βαθύτατα επηρεασμένος από τις αναγνώσεις του.
Ανήλικος ακόμα, συμμετείχε σε παράνομη κομμουνιστική οργάνωση και φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά.
Όταν αφέθηκε ελεύθερος, γράφτηκε επισήμως στο ΚΚΕ το 1941, αλλά η παραμονή του ήταν πολύ σύντομη.
Εγκατέλειψε το ΚΚΕ και εντάχθηκε στην τροτσκιστική ομάδα του Σπύρου Στίνα, του οποίου ήταν τεράστιος θαυμαστής.
Το 1945 έφυγε για σπουδές στο Παρίσι κι εκεί εγκαταστάθηκε για την υπόλοιπη ζωή του. Έκτοτε θα ερχόταν στην Ελλάδα για προσωρινή διαμονή, κυρίως τα καλοκαίρια στην αγαπημένη του Τήνο.
Στο Παρίσι δημιούργησε την ομάδα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και εξέδιδε το ομότιτλο περιοδικό μέχρι το 1965.
Έπειτα ήρθε ο Μάης του 1968. Ο Καστοριάδης έκανε την αυτοκριτική του: «η ιδέα που είχαμε, ότι το κοινό του περιοδικού ήταν απλώς παθητικοί καταναλωτές, δεν ήταν σωστή».
Το 1970 απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα και μπορούσε πλέον να εκδίδει τα κείμενά του επώνυμα. Μέχρι τότε αναγκαζόταν να χρησιμοποιεί ψευδώνυμα.
Από το 1974 άρχισε να εργάζεται και ως ψυχαναλυτής και η νέα επαγγελματική του πορεία επηρέασε τη φιλοσοφία του, στην οποία προστέθηκε άλλος ένας τομέας ανάλυσης.
Το 1979 εξελέγη διευθυντής της Ecoles des Hautes Etudes en Sciences Sociales και το 1989, αναγνωρίστηκε και στην Ελλάδα, καθώς αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1993, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου του 1997, σε ηλικία 75 ετών.
Ελάτε σε επικοινωνία μαζί μας μέσω email για το βιβλίο "ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ" του Σερζ Λατούς
Η σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη υπό το πρίσμα της κριτικής στην τυφλή ανά- πτυξη, την απεριόριστη επέκταση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Ο Καστοριάδης έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος του έργου του στο ερώτημα με ποιο τρόπο μπορεί η κοινότητα να επανοικειοποιηθεί τους θεσμούς της, τη δημιουργική της δύναμη και την αυτονομία της. Η μελέτη του καστοριαδικού έρ- γου είναι σήμερα απαραίτητη, περισσότερο από ποτέ,για την ανάπτυξη μιας θε- μελιώδους κριτικής στο καπιταλιστικό σύστημα. Οι κοινωνίες θεμελιώθηκαν πάνω σε αντιλήψεις που επέτρεπαν στα μέλη τους να νοηματοδοτήσουν ό,τι γινόταν μέσα και έξω από αυτές. Αυτοί οι «θε- σμοί» –καρπός του συλλογικού φαντασιακού– ονομάζονταν πνεύματα, πρόγο- νοι, ήρωες, θεοί... Στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, τη θέση τους πήρε η «οικονομία». Η ακλόνητη πίστη στην οικονομική μεγέθυνση, τη δύναμη της τε- χνολογίας και την ανάπτυξη είναι η έκφραση της φαντασίωσηςγια μια ορθολο- γική κυριαρχία επί του κόσμου, η οποία όμως απειλεί πια την ίδια την επιβίωσή του. Είναι ανάγκη να σπάσει αυτό το φαντασιακό, για να πετύχουμε την αυτο- νομία, ανακτώντας τη συνείδηση της επαναστατικής μας δύναμης για τη δημι- ουργία νέων θεσμών. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω της ατομικής αυτονομίας και της συμμετο- χής όλων στις αποφάσεις που τους αφορούν. Αντίθετα με την αντιπροσωπευ- τική δημοκρατία, η οποία αποξενώνει τους αντιπροσώπους από αυτούς που αν- τιπροσωπεύουν, η άμεση δημοκρατία, την οποία επαγγέλεται ο Καστοριάδης, είναι δυνατή με προυπόθεση τη δημοκρατική παιδεία των ελεύθερων πολιτών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου